अमेरिका / नेपाल चुनावले  तातिएको अबस्था छ । नेताहरूका भाषण, पार्टीका घोषणापत्र, गठबन्धनका हिसाब–किताब—सबै कुरा सार्वजनिक बहसको केन्द्रमा छन्। तर यी सबै बाहिरी गतिविधिभन्दा गहिरो ठाउँमा एउटा मौन संघर्ष चलिरहेको छ। त्यो हो, सामान्य नेपाली मतदाताको मनभित्रको आस्था र निराशाबीचको लडाई !

सायद यही लडाईले  आगामी चुनावको परिणाम तय गर्नेछ।

आशा कि असन्तोष?

नेपाली मतदाता आज दुई भावनाबीच उभिएको छ।
एकातिर २०६२/६३ को जनआन्दोलनको सम्झना, संविधान निर्माणको उपलब्धि र लोकतन्त्रप्रतिको भरोसा छ भने
अर्कोतिर वर्षौंदेखि दोहोरिँदै आएको राजनीतिक अस्थिरता, भ्रष्टाचार, कमजोर शासन र आर्थिक संकटले जन्माएको गहिरो निराशा छ।

यसैबीच एउटा प्रश्न बारम्बार मनमा उठ्छ,
“फेरि उही अनुहारलाई विश्वास गर्ने कि नयाँ विकल्प रोज्ने?”

यो केवल पार्टी रोज्ने निर्णय होइन। यो मतदाताको आफ्नै अनुभव र भविष्यप्रतिको आशाबीचको द्वन्द्व हो।

विश्वासको संकट:

आज राजनीतिमा सबैभन्दा ठूलो अभाव ‘विश्वास’ को छ। मतदाताले धेरै वाचा सुने, धेरै घोषणापत्र पढे, तर परिणाम सधैं अपेक्षाअनुसार आएनन्। त्यसैले अहिले दलहरूको सबैभन्दा ठूलो चुनौती भनेको नयाँ वाचा गर्नु होइन, पुरानो विश्वास फिर्ता ल्याउनु हो।

यसका लागि केही आधारभूत परिवर्तन आवश्यक देखिन्छ।

पहिलो, विगतका गल्ती स्वीकार गर्ने साहस।
दोस्रो, भ्रष्टाचार र अकर्मण्यताविरुद्ध स्पष्ट र देखिने कदम।
तेस्रो, पारदर्शिता र जवाफदेहिताको संस्कृति।

विश्वास शब्दले मात्र होइन, व्यवहारले निर्माण हुन्छ।

संघीयतामा भरोसा, प्रदेशमा निराशा:

धेरै मतदाता संघीय लोकतान्त्रिक व्यवस्थालाई समर्थन गर्छन्। तर प्रादेशिक सरकारहरूको कामप्रति सन्तुष्टि कम देखिन्छ। यसले एउटा विरोधाभास सिर्जना गरेको छ—संरचनामा विश्वास छ, तर कार्यसम्पादनमा असन्तोष।

यदि यो असन्तोषलाई गम्भीरतापूर्वक सम्बोधन गरिएन भने, दीर्घकालमा व्यवस्थामाथि नै प्रश्न उठ्न सक्छ।

चुनावपछि के?

आगामी चुनावपछि दुई सम्भावित अवस्था देखिन्छ।

यदि निराशाले जित्यो भने—
मतदान प्रतिशत घट्न सक्छ, परम्परागत दलहरू कमजोर हुन सक्छन्, र नयाँ वा आक्रोशमा आधारित शक्तिहरू बलियो हुन सक्छन्। यसले राजनीतिक अस्थिरता बढाउन सक्छ।

तर यदि आस्था पुनर्जीवित भयो भने—
स्थिर सरकार, स्पष्ट नीति र दीर्घकालीन सुधारको सम्भावना बलियो हुनेछ।

सबै कुरा अन्ततः मतदाताको मनोभावमा निर्भर छ।

अब के गर्न सकिन्छ?

राजनीतिक दलहरूले नाराभन्दा संवादलाई प्राथमिकता दिनुपर्छ।
युवा र महिलालाई केवल टिकट होइन, निर्णय प्रक्रियामा वास्तविक भूमिका दिनुपर्छ।
घोषणापत्रमा आकर्षक शब्दभन्दा बढी व्यवहारिक योजना हुनुपर्छ।
र सबैभन्दा महत्वपूर्ण—विगतको ईमानदार समीक्षा हुनुपर्छ।

निष्कर्ष :

यो चुनाव केवल सरकार बनाउने प्रक्रिया होइन। यो हाम्रो लोकतन्त्रको परिपक्वताको परीक्षा हो। मतदाताको मनभित्र चलिरहेको आस्था र निराशाको संघर्षलाई जसले सही रूपमा बुझ्छ र सकारात्मक दिशामा लैजान सक्छ, भविष्य उसैको हातमा हुनेछ।

अन्ततः लोकतन्त्र केवल मतपत्रको शक्ति होइन, विश्वासको शक्ति हो।
र अहिलेको सबैभन्दा ठूलो प्रश्न यही हो—के हामी निराशाबाट माथि उठेर नयाँ आस्थाको सुरुवात गर्न सक्छौं?